Czerwone Wierchy - Blog - Przewodnik Tatrzański - wycieczki w Tatry- Przewodnik Górski

firma przewodnicka
Google
facebook
Tatry przewodnik
Przejdź do treści

Czerwone Wierchy

Przewodnik Tatrzański - wycieczki w Tatry- Przewodnik Górski
Opublikowany przez w Tatry ·
Kondratowa Kopa
Potężny masyw górski składający się z czterech wielkich, kopulastych szczytów w części głównego grzbietu Tatr zachodnich. Od zachodu są to: Ciemniak, Krzesanica, Małołączniak i Kondracka Kopa.
Czerwone Wierchy posiadają wiele bocznych grzbietów, obejmujących liczne boczne dolinki — wznoszą się nad: Kondratową Doliną, Doliną Małej Łąki, Doliną Kościeliską i jej odnogami oraz Cichą Doliną. Od północy odchodzi wiele grzbietów podciętych kotłami polodowcowymi o ścianach dochodzących do 350 metrów. Interesująca jest budowa geologiczna tej grupy gór, w ich wapiennych partiach powstały największe w tatrach jaskinie np. Czarna, Miętusia i Wielka Śnieżna. Cały masyw poprzecinany jest wielką ilością podziemnych korytarzy i jaskiń.
Od Kopy Kondrackiej wysoka grań Czerwonych Wierchów, ciągnąca się głównym grzbietem Tatr Zachodnich, zakręca łukiem nad Doliną Cichą. Następnie biegnie przez Małołączniak w kierunku zachodnim, potem na południowy zachód przez najwyższą Krzesanice, aż po narożny szczyt Ciemniak. Stąd już obniża się na południe ku Tomanowej Przełęczy.

Nazwa Czerwone Wierchy wywodzi się od ich jesiennego, rudawo-czerwonego zabarwienia, które powstaje od rośliny zwanej sitem skucina. Ta niewielka i podobna do trawy roślina, porasta obficie wierchy, a jesienią zabarwia się na rudawy kolor. Dawniej Czerwonym Wierchem nazywano tylko Małołączniak, z czasem liczbę mnogą rozszerzono na pozostałe sąsiednie trzy szczyty. Słowo „wierchy”  w gwarze góralskiej oznacza wierzchołki gór o łagodnym zarysie.

Ciemniak jesienią
Rejon Czerwonych Wierchów od dawna penetrowany był przez pasterzy wypasających owce na leżących u ich podnóży i na zboczach hal. Pierwszym znanym z nazwiska człowiekiem, który je zwiedził był Baltazar Hasquet w 1792 roku.
Czerwone Wierchy są jednym z najpopularniejszych masywów w rejonie Zakopanego. Wycieczka granią jest nietrudna, lecz wymagająca kondycji przez swoją długość. Niebezpieczeństwo zwiększa się w trakcie mgły oraz zimą, po świeżych opadach śniegu łatwo wtedy zabłądzić. Kopulasta budowa i łagodnie wznoszące się szczyty w niższych partiach podcięte są stromymi progami, których pokonanie bez odpowiedniego doświadczenia i sprzętu taternickiego jest niemożliwe. Szczególnie groźne są niewidoczne z góry urwiska Doliny Mułowej i Litworowej, leżące w górnych cyrkach Doliny Miętusiej.

Czerwone Wierchy mają ciekawą i złożoną budowę geologiczną — ich trzon zbudowany jest ze skał osadowych, a wierzchołki pokryte są czapką skał krystalicznych. Szlak przez nie wiedzie to poprzez podłoże skalne osadowe, to znów przez krystaliczne łupki i granity. Dlatego roślinność Czerwonych Wierchów jest różnorodna, zależna od składu podłoża w danym miejscu. W przypominających kolorowe łąki partiach szczytowych i pod szczytowych dojrzeć można piękne pełniki, tojady, skalnice, gdzieniegdzie rośnie goryczka przeźroczysta. Do najcenniejszych przedstawicieli urozmaiconego świata fauny należą: świstak oraz licznie występująca kozica.

Zimowo Małołączniak
Na szczyty Czerwonych Wierchów doprowadza kilka szlaków, a najpopularniejsze wiodą z Doliny Kościeliskiej oraz z Kondratowej Doliny. Żaden z wierzchołków w grupie Czerwonych Wierchów nie jest dostępny znakowanym szlakiem od słowackiej strony. Szlak prowadzący szczytami nie nastręcza większych trudności, jedynie należy przygotować się na pokonanie dość długich odległości. Na przejście grani Czerwonych Wierchów łącznie z podejściem i zejściem trzeba przeznaczyć ok. 7-8 godzin. Grzbietem szczytów wiedzie granica polsko-słowacka, której słupki wyznaczają kierunek przejścia przez wszystkie cztery wierchy. Ze szlaku poprowadzonym granią rozpościera się wspaniały widok na Tatry wysokie i zachodnie. Szczególnie wygląda panorama Tatr wysokich — ponad zielonymi i rudymi kopułami bliskich szczytów wznosi się skalisty, ciemny mur z imponująca sylwetką Świnicy i charakterystycznym Krywaniem. Z wierzchołków Czerwonych Wierchów ciekawie wygląda bliski Giewont oraz Podtatrze i Niskie Tatry na Słowacji. Podczas wycieczki jest duża szansa na spotkanie pasących się kozic.


Wierzchołki wchodzące w skład Czerwonych Wierchów:

Kondracka Kopa (2005 m)
Najdalej wysunięty na wschód i jednocześnie na północ szczyt w masywie Czerwonych Wierchów. Jest zwornikiem dla odgałęzienia Giewontu. Góra wznosi się nad dolinami: Kondratową, Małej Łąki i Cichą Doliną. Od Giewontu oddziela go Kondracka Przełęcz, a od Małołączniaka dość szeroka i głęboka Małołącka Przełęcz. Masyw zbudowany jest z wapieni i dolomitów, a od ok.1930 m zwieńczony płatem skał metamorficznych, stanowi zachodnie zakończenie "czapki krystalicznej".

Małołączniak (2096 m)
Jest trójramiennym szczytem w głównej grani Tatr zachodnich, położonym na wschód od Krzesanicy. Usadowiony jest w połowie długości grani Czerwonych Wierchów. Zrąb masywu tworzą wapienie i dolomity, natomiast szczyt pokrywa czapa skał krystalicznych. Wznosi się nad Dolinami Małej Łąki, Miętusią Doliną oraz Cichą Doliną. Ku północy odchodzi od niego Czerwony Grzbiet opadający kilkuset metrowym urwiskiem Wielkiej Turni. Nazwa wywodzi się od Hali Mała Łąka, której tereny wypasowe były po sam wierzchołek Małołączniaka. Jest najlepiej widocznym z Zakopanego szczytem całego masywu. W północnych zboczach znajdują się najgłębsza jaskinia Wielka Śnieżna.

Krzesanica (2122 m)
Najwyższy ze szczytów Czerwonych Wierchów, położony między Małołączniakiem a Ciemniakiem. Wznosi się nad Dolinami Miętusią (i jej górnymi odnogami) i Cichą Doliną Liptowską. Nazwa wywodzi się od jej skalistej skały (kszesanic), której północne ściany są bardzo urwiste i opadają spod wierzchołka do górnej części Mułowej Doliny. W zboczach Krzesanicy tak po polskiej, jak i słowackiej stronie mieszczą się liczne jaskinie.

Ciemniak (2096 m)
Najbardziej wysunięty na zachód szczyt Czerwonych Wierchów, grzbiet główny załamuje się w nim pod kątem 90°. Wznosi się nad Dolną Kościeliską i Cichą Dolina (z ich odnogami). Kopuła szczytowa zbudowana jest z wapieni i dolomitów. Nazwa szczytu prawdopodobnie związana jest z drugą nazwą Doliny Mułowej, nazywanej przez pasterzy Doliną Ciemną.






Brak komentarzy

Wróć do spisu treści