Charakterystyka i informacje o Tatrach – budowa geologiczna, krajobraz i podział

Tatry leżą w Karpatach Zachodnich w Europie. Te wspaniałe góry są największym wzniesieniem między Alpami na południowym-zachodzie a Kaukazem na południowym-wschodzie.

Najważniejsze informacje o Tatrach

Jedyne w centralnej Europie i jedyne w Polsce góry o charakterze alpejskim. Stanowią one najwyższe wypiętrzenie w całym wielkim łuku Karpat i jedyne góry wysokie na linii łączącej Alpy z Kaukazem. Pasmo Tatr rozciąga się równoleżnikowo od Przełęczy Huciańskiej (ok. 900 m) na zachodzie do Przełęczy Zdziarskiej (ok. 1075 m) na wschodzie. Są to najwyższe góry w całym łańcuchu Karpat.

Gniazdo Tatr otoczone jest obniżeniami Podhala, Spisza, Liptowa i Orawy. Długość głównego grzbietu wynosi ok. 80 km, rozpiętość pasma z zachodu na wschód to ok. 55 km, szerokość niecałe 20 km. Tatry zajmują obszar ok. 786 km2, czyli niewielki ułamek procentu powierzchni Alp.  Ich obszar leży na terenie Polski i Słowacji.

W granicach Polski leży zaledwie 175 km2, pozostała część należy do Słowacji. Tatry graniczą bezpośrednio z kilkoma znacznie niższymi pasmami górskimi. Na zachodzie sąsiadują z górami Choczańskimi, od północnego zachodu i częściowo od północy graniczą ze Skoruszyńskimi Wierchami i Orawsko — Witowskimi Wierchami. Na północ od Tatr leży Pasmo Gubałowskie, natomiast północno — wschodnim sąsiadem jest Magura Spiska.

Piętrowy układ roślinności, różnorodne formy przystosowania roślin i zwierząt do życia w warunkach wysokogórskich oraz występowanie rzadkich i niespotykanych gdzie indziej gatunków endemicznych, czyni ten teren niezwykle atrakcyjnym dla przyrodników i turystów. Atrakcyjność tę podnosi fakt, że w porównaniu do innych gór o charakterze alpejskim Tatry są bardzo małe, a więc i łatwo dostępne.

Najwyższym szczytem Tatr Polskich są Rysy (2499 m) położone w Tatrach Wysokich. W Tatrach Zachodnich polskich najwyższy jest Starorobociański Wierch (2176 m). Największą doliną jest Chochołowska o powierzchni ok. 35 km.

Ogólna charakterystyka podziału Tatr

Tatry dzieli się na trzy odrębne części, różniące się zarówno pod względem budowy geologicznej, jak i zależnego od niej krajobrazu:

Zachodnie (ok. 379 km2)

Od Przełęczy Huciańskiej po przełęcz Liliowe najwyższy szczyt Bystra (2248 m). Większość szczytów w Tatrach Zachodnich ma kształt kopulasty, a ogólny zarys rzeźby jest łagodniejszy niż w sąsiednich Tatrach Wysokich. Również i tu nie brakuje form ostrzejszych np. Giewont czy Rochacze. Znajdują się tu wielkie powierzchniowo doliny np. Dolina Chochołowska.

Wysokie (ok. 341 km2)

Od Przełęczy Liliowe do Przełęczy pod Kopą Bielską (najwyższy szczyt Gerlach 2655 m). Najwyższe i najsilniej przeobrażone przez lodowce, zbudowane z granitu, są jedyną w całych Karpatach grupą o charakterze alpejskim. Przeważają tu ostre, poszarpane granie, strome ściany, wysoko zawieszone kotły skalne — pozostałości po działaniu lodowców.

Zjawiskiem unikalnym są bardzo liczne jeziora górskie, najczęściej leżące u stóp urwisk i wyniosłych szczytów. Leżąca w granicach Polski części Tatr Wysokich, choć powierzchniowo o wiele mniejsza od Tatr Wysokich Słowackich, nie ustępuje im wcale pod względem walorów krajobrazowych, a niektóre miejsca, jak. np. Morskie Oko i jego otoczenie należą do najpiękniejszych w całych Tatrach.

Bielskie (ok. 46 km2)

Znajdujące się pomiędzy Przełęczą pod Kopą i przełęczą Ździarską (najwyższy szczyt Hawrań 2152 m). Biegną one nieomal prostopadle do grzbietu głównego. Znacznie niższe i niemal po wierzchołki porośnięte trawą stanowią wschodnią krawędź Tatr. Leżą całkowicie po stronie słowackiej.

Z przyczyn geopolitycznych dzielą się na dwie części: Tatry Polskie i Tatry Słowackie.

   

Podstawowe informacje o Tatrach najlepiej poznać z przewodnikiem po Tatrach, który zna region i jego specyfikę przyrodniczą.

Główny grzbiet Tatr

Główna grań polskiej części Tatr Wysokich zaczyna się na północno — zachodnim wierzchołku Rysów i dalej biegnie Wołowym Grzbietem przez masyw Mięguszowieckich Szczytów, Cubrynę i Szpiglasowy Wierch nad Doliną Rybiego Potoku.

Następnie już nad Doliną Pięciu Stawów Polskich — Liptowskimi Murami, przez Gładki Wierch aż do Świnicy. Stąd nad Doliną Gąsienicową przez Skrajną i Pośrednią Turnię do przełęczy Liliowe, od której rozpoczynają się Tatry Zachodnie. Dalej grzbiet kieruje się przez Kasprowy Wierch aż do Kopy Kondrackiej, ograniczając Dolinę Bystrej. Z Kopy Kondrackiej przez pozostałe wierzchołki Czerwonych Wierchów (Małołączniak, Krzesanicę i Ciemniak) do obniżenia Tomanowej Przełęczy.

Stąd grań główna prowadzi przez poszczególne szczyty (Tomanowy Wierch Polski, Smreczyński Wierch, Kamienistą) na Błyszcz, a później na najwyższy szczyt polskiej części Tatr Zachodnich, którym jest Starorobociański Wierch. Następnie przez Kończystą, Jarząbczy Wierch, Łopatę grań wyprowadza na Wołowiec nad Doliną Chochołowską. Najwyższym szczytem w całych Tatrach Zachodnich, jest leżąca po słowackiej stronie Bystra.

Budowa geologiczna Tatr - krajobraz, doliny, jaskinie

Budowa geologiczna wiąże się z budową wielkich gór fałdowania typu alpejskiego. Najogólniej mówiąc, są one zbudowane ze skał krystalicznych oraz osadowych. Poszczególne warstwy skalne leżą na sobie pod różnym nachyleniami, a czasami ułożone są pionowo. Z geologicznego punktu widzenia jako masyw górski są tworem stosunkowo młodym. Natomiast skały, z których są zbudowane, mają o wiele dłuższą historię, najstarsze skały powstały ponad 300 mln lat temu.

Geolodzy, odczytując początek powstania tych gór, sięgają do ery paleozoicznej. Powstał wtedy tzw. trzon krystaliczny, w którym największy obszar zajmuje granit, skała pochodzenia magmowego, z którego zbudowane jest główne wypiętrzenie Tatr Wysokich. W skałach osadowych, takich jak wapienie, dolomitu czy piaskowce, zostały utworzone Tatry Bielskie, grupa Siwego Wierchu oraz większa część północnych stoków Tatr Zachodnich. Obszar dzisiejszych Tatr był bądź morzem, bądź lądem. Wynikiem długiej i skomplikowanej historii formowania się górotworu tatrzańskiego jest bogactwo występujących rodzajów skał. Poznaj także masywy w Tatrach Polskich, które stanowią podstawowe jednostki budowy tych gór.

Rzeźba terenu

Odzwierciedleniem skomplikowanej budowy geologicznej jest rzeźba terenu, na którą największy wpływ miały kolejne zlodowacenia. Rozpoczęły się one ok. 1,5 mln lat temu, a zakończyły ok. 10 tys. lat temu. Działanie lodowców polegało na pogłębieniu i poszerzeniu form powstałych w okresach poprzednich.

Zawdzięczamy im strome ściany skalne, charakterystyczne kotły tzw. kary. Właśnie w nich powstały po ustąpieniu lodowców jeziora górskie. Wynikiem działalności lodowca są doliny o charakterystycznym przekroju litery „U”, moreny powstałe z gruzu zsypującego się z otaczających lodowiec stoków. Lodowce najbardziej przekształcił rzeźbę Tatr Wysokich, najdłuższy z nich w Dolinie Białki miał ok. 20 km długości.

Krajobraz Tatrzański

Pod wpływem stopniowego ocieplenia się klimatu, lodowce ustąpiły ostatecznie z terenu Tatr. Od tego czasu głównymi czynnikami kształtującymi rzeźbę tatrzańską są wody m. in. rwące potoki płynące dolinami, ulewne deszcze. Innym przykładem są tzw. zjawiska krasowe, czyli efekt rozpuszczania skał węglanowych przez wody. Najciekawszym przykładem zjawisk krasowych są jaskinie, których najwięcej znajduje się w rejonie masywu Czerwonych Wierchów.

Walorem krajobrazowym Tatr są malowniczo położone jeziora górskie w liczbie blisko 200. Większość ich leży po stronie Słowackiej, lecz najgłębsze i największe są po stronie polskiej. Zróżnicowanie przyrodnicze Tatr jest wyraźne również w szacie roślin i w świecie zwierząt.

Piętrowy układ roślinności, różnorodne formy przystosowania roślin i zwierząt do życia w warunkach wysokogórskich oraz występowanie rzadkich i niespotykanych gdzie indziej gatunków endemicznych, czyni ten teren niezwykle atrakcyjnym dla przyrodników i turystów. Atrakcyjność tę podnosi fakt, że w porównaniu do innych gór o charakterze alpejskim Tatry są bardzo małe, a więc i łatwo dostępne.

Najwyższym szczytem Tatr Polskich są Rysy (2499 m) położone w Tatrach Wysokich. W Tatrach Zachodnich polskich najwyższy jest Starorobociański Wierch (2176 m). Największą doliną jest Chochołowska o powierzchni ok. 35 km.

Z jakich skał są zbudowane Tatry?

Zlodowacenie  Tatr

Czwartorzęd, czyli epoka lodowcowa, w największy sposób odcisnął piętno na krajobrazie dzisiejszych Tatr. Ochłodzenie klimatu 1,8 mln. lat temu spowodowało powstanie lodowców w ich górnych partiach. Zlodowaceniem był objęty prawie cały obszar Tatr Wysokich i część Tatr Zachodnich.

Spośród 3 lub 4 zlodowaceń, największe znaczenie dla krajobrazu miało to ostatnie ok. 10 tyś lat temu. Doliny znacznie się pogłębiły i zmieniły profil poprzeczny, z V-kształtnego, charakterystycznego dla dolin rzeźbionych przez rzeki, na U-kształtny, nadany przez posuwającą się masę lodu. Tam gdzie lodu było mniej, np. w bocznych dolinach, wcięcie było znacznie mniejsze, stąd tak charakterystyczne „wiszące dolinki, np. Buczynowa Dolinka w Tarach Wysokich.

Erozja lodowcowa wytworzyła głębokie kary, które obecnie wypełniły jeziora, a granie zostały wyostrzone. Materiał niesiony przez lodowce osadzał się w dolinach w postaci moreny dennej, czołowej lub bocznej. Na morenie czołowej jest np. zbudowane schronisko przy Morskim Oku. Znaczna część materiału została wyniesiona przez jęzory lodowcowe na przedpole Tatr. Na jednym ze stożków powstało Zakopane. Lodowce zniknęły z Tatr ok. 10 tyś. lat temu.

Obecnie, rzeźba Tatr jest kształtowana przez opady wodne i śnieżne, wodę płynącą, zmiany temperatury, wiatr i roślinność. Wpływ, na ogół negatywny, ma też człowiek i jego działalność. Niegdyś hutnictwo i górnictwo, następnie nadmierne pasterstwo zmieniły krajobraz niektórych miejsc w Tatrach. Obecnie największym zagrożeniem jest nadmierny ruch turystyczny na szlakach, np. w rejonie Kasprowego Wierchu, powoduje degradację zboczy. Konieczna jest ich rekultywacja, prowadzona z sukcesami przez Tatrzański Park Narodowy.

Klimat i pogoda w Tatrach

Klimat masywu tatrzańskiego ma cechy klimatu wysokogórskiego i zaostrza się w miarę wzrostu wysokości. Wraz z wysokością obniża się średnia roczna temperatura powietrza. Najniższe temperatury notuje się w lutym, a najwyższe w lipcu.

Charakterystyczna jest duża zmienność stanów pogody i częste przesunięcia frontów, niosące nagłe załamania pogody, gwałtowne spadki ciśnienia, duża wilgotność zmienna powietrza oraz spora roczna suma opadów atmosferycznych.

Bardzo charakterystycznym dla klimatu górskiego zjawiskiem są tzw. morza mgieł, gdy górna granica zamglenia utrzymuje się poniżej będących w słońcu szczytów. Typowe dla klimatu Tatr są zimowe inwersje temperatur oraz opady śniegu w trakcie lata. Temperatura zmniejsza się wraz ze wzrostem wysokości, o każde 100 m temp. spada o ok. 0,5°C.

Wiatr

Tatry leżą w strefie przejściowej między klimatem morskim a kontynentalnym, z czego wynika duża zmienność pogody tego obszaru. Dzięki znacznemu wzniesieniu nad poziomem morza w Tatrach występuje piętrowy układ stref klimatycznych. Do charakterystycznych cech klimatu Tatr należą częste i gwałtowne spadki ciśnienia, inwersje temperatur w dolinach tatrzańskich.

Jednym ze zjawisk kształtujących klimat tatrzański są częste i silne wiatry. Szczególne znaczenie ma tzw. wiatr halny (odpowiednik wiejącego w Alpach fenu). Zapowiada go spadek ciśnienia atmosferycznego, wyczuwany przez człowieka. Wiatr halny jest zjawiskiem lokalnym, wieje z południa i ogrzewa się w miarę spadania w Rów Podtatrzański. Halny jest silny i porywisty, ciepły i suchy.

Może on tworzyć charakterystyczny wal chmur nad główną granią Tatr (np. nad Czerwonymi Wierchami), podczas gdy niżej po stronie polskiej jest jeszcze ładnie.

Silny wiatr halny może trwać kilka godzin, albo i parę dni. Towarzyszy mu znaczny spadek ciśnienia atmosferycznego, przy początkowo wysokiej temperaturze. Potem na ogół następuje okres opadów i zwykle poprawa pogody. Wiatr halny osiąga prędkość od 20 do ponad 100 m/s i często dokonuje spustoszeń w drzewostanach. Najsilniej wiejący wiatr zanotowano w roku 1968, podmuchy dochodziły wówczas do 80 metrów na sekundę, czyli 288 km na godzinę.

Opady

Przeciętna wysokość opadów w polskich Tatrach wynosi 1600 mm, przy czym maksymalna ilość opadów występuje na wysokości ok. 1800 m. Najniższe opady są w okresie zimowym, najwyższe w miesiącach letnich (czerwiec i lipiec). Liczba dni z trwałą pokrywą śnieżną wynosi od 135 na wysokości 1000 m n.p.m, do 230 na wysokości 1885 m n.p.m.

Tatrzańska pogoda jest przysłowiowo kapryśna i surowa. W ciągu całego roku nie ma takiego miesiąca, w którym nie mógłby spaść śnieg. Ostrość klimatu rośnie z wysokością (temperatura teoretycznie maleje: ok. 0,6°C na 100 m wysokości), przy znacznej sumie rocznej opadów, wynoszącej od 1200 do 1700 mm, z czego mniej więcej połowa to śnieg. Intensywne opady dobowe mogą prowadzić do powodzi, jak było np. w 1997 roku, kiedy na Gąsienicową Halę spadło 90 mm w ciągu 24 h.

Zjawiska klimatyczne są w znacznym stopniu zróżnicowane lokalnie i wysokościowo. Niekiedy, najczęściej zimą, pojawiają się inwersje temperatur: u góry temperatury są wyższe niż na dole. Na poziomie Doliny Pięciu Stawów może być piękna, słoneczna pogoda, a w przylegającej niżej Dolinie Roztoki może tkwić zimna, ciemna mgła albo lać deszcz. Zdarza się też inaczej: szczyty są spowite chmurami, a na dole jest słońce. Zmienność pogody nie wyklucza pojawienia się parotygodniowego okresu bez chmur (zwykle jesienią). Śnieg zalega w rejonie Zakopanego ok. 3 miesięcy w roku, zaś w strefie szczytowej nawet osiem.

Wnioski wynikające z warunków pogodowych w Tatrach są dla turysty istotne: należy być przygotowanym na nagłą zmianę pogody. W plecaku powinna być ciepła bluza oraz kurtka chroniąca od deszczu. Na noga powinno być odpowiednie obuwie, należy wykluczyć sandały, trampki, lekkie pantofelki oraz buty na obcasie.

Flora Tatr

Roślinność tatrzańska jest niezwykle ciekawa i urozmaicona. W Tatrach obserwować możemy pięć pięter roślinności. Poszczególne piętra charakteryzują się specyficznym składem gatunkowym. Poszczególne piętra doskonale są widoczne z rejonów Gubałówki.

W górach rośnie około tysiąca gatunków roślin naczyniowych i ponad dwa tysiące gatunków paproci, mchów, porostów itp. Spotkamy tutaj również gatunki endemityczne i reliktowe, które przetrwał tutaj od epoki lodowej.

W roślinności tatrzańskiej wyraźnie zaznaczają się różnice między roślinami rosnącymi na różnych glebach. Wiele rośnie tylko na podłożu wapiennym (np. szarotka) lub tylko na podłożu granitowym np. dzwonek alpejski. Charakterystyczne i szerzej znane rośliny górskie to: lilia złotogłów, dziewięćsiły, szarotka oraz krokus (szafran spiski), urdzik karpacki.

Fauna Tatr

Poprzez cechy klimatu i piętrowy układ roślinności fauna tatrzańska wyróżnia się w znaczny stopniu odrębnością od tej znane z innych rejonów Polski. Oprócz licznie występujący gatunków pospolitych spotkamy w Tatrach gatunki występujące tylko tutaj. Spośród ssaków na szczególną uwagę zasługują świstaki i kozice i największy niedźwiedź brunatny. Wszystkie te zwierzęta można spotkać na terenie polskich gór.

W tatrzańskich lasach przetrwały oprócz zwykłych drapieżników, niedźwiedzie i rzadziej spotykane rysie. Z ptaków właściwym tylko górą należy wymienić pomurnika, płochacza halnego oraz orła przedniego. Z kuraków występują: jarząbki, cietrzewie i głuszce.

Wody tatrzańskie są ubogie w ryby, a pośród licznie występujących po polskiej stronie stawów tylko Morskie Oko jest naturalnie zarybione. Spotkamy tutaj pstrąga potokowego. Fauna płazów i gadów jest stosunkowo uboga. Spotkać można m. in. jadowitą żmiję zygzakowatą oraz rzadkie salamandry plamiste. Licznie natomiast występują w Tatrach owady. Wszystkie zwierzęta objęte są ochroną w ramach Tatrzańskiego Parku Narodowego.

Jaskinie w Tatrach

Na obszarze Tatr znajduje się mnóstwo jaskiń, z czego ok. 862 po stronie polskiej. Podziemny świat Tatr jest bardzo rozległy, jaskinie występują prawie wyłącznie w Tatrach Zachodnich, zwłaszcza w otoczeniu Kościeliskiej Doliny. Niestety, niewiele z nich jest udostępniona do zwiedzania. Ciągle odkrywa się kolejne jaskinie i poznaje nowe ich fragmenty.

Największe jaskinie to: Wielka Śnieżna (w Czerwonych Wierchach), z połączeniem w system z Wielka Litworowa; obejmuje przeszło 24 km poznanych korytarzy, a maksymalna różnica wysokości między najwyższym a najniższym miejscem, tzw. deniwelacja, wynosi 814 m. Wysoka Jaskinia w systemie z Jaskinią Za Siedmiu Progami liczy prawie 12 km, a Miętusia Jaskinia ponad 10 km.

Dla ruchu turystycznego udostępnionych jest 6 jaskiń: Mroźna, Mylna, Obłazkowa, Raptawicka i Smocza Jama (wszystkie w Dolinie Kościeliskiej) oraz Dziura w reglowej Dolinie ku Dziurze. Jaskinia Mroźna posiada oświetlenie elektryczne, trasa zwiedzania liczy ok. 0,5 km. W innych jaskiniach konieczne są latarki, a we wszystkich, niezbędna ciepła odzież. Najbardziej znana w Tatrach Słowackich jest Bielska Jaskinia, udostępniona dla ruchu turystycznego.

Jaskinie tatrzańskie mogą stanowić dużą atrakcję, po stronie Tatr Polskich w Dolinie Kościeliskiej udostępnione są dla turystów:

• Mroźna (jedyna posiadająca oświetlenie elektryczne)

• Mylna

• Raptawicka

• Smocza Jama
• Dziura

Wody tatrzańskie

W tatrzańskim krajobrazie potoki i stawy są ważnym i oryginalnym elementem. Tatry znajdują się na obszarze dwóch wielkich zlewisk: Morza Czarnego (dorzecze Orawy i Wagu) i Morza Bałtyckiego (dorzecze Dunajca i Popradu), głównym grzbietem przebiega wododział europejski. Wody Tatrzańskiego Parku Narodowego należą w całości do zlewiska Morza Bałtyckiego. Największe potoki przekraczają 20 km długości.

Liczba źródeł po polskiej stronie przekracza 1000, największe z nich i najciekawsze leżą na obszarze skał niemagmowych. Najbardziej znane i największe to źródła wypływowe zwane wywierzyskami - bardzo obfite źródła o wydajności do kilkuset litrów na sekundę. W Tatrach zobaczymy bystre i rwące potoki, często tworzące kaskady bądź okazałe wodospady np. Wielka Siklawa.

Jeziora w Tatrach

Doliną tatrzańskim, wiele uroku nadają malownicze jeziora górskie zwane przez górali stawami. Są one niejako wizytówką gór i niezwykle charakterystycznym elementem tatrzańskiego krajobrazu. Większość z nich znajduje się w Tatrach Wysokich. Duża część położona jest stosunkowo wysoko, bo powyżej 1600 m. Wody tatrzańskich stawów cechuje duża przezroczystość oraz ubogi świat roślinny i zwierzęcy.  W polskich Tatrach znajduje się ponad 100 naturalnych, malowniczo położonych zbiorników wodnych, z czego 30 to większe jeziora. Największym z nich jest Morskie Oko (34,5 ha), a najgłębszym — Wielki Staw Polski (79,3 m). Tatrzańskie jeziora przez górali nazywane są stawami.

Największymi jeziorami w Tatrach są:

• Morskie Oko 34,5 ha

• Wielki Staw w Dolinie Pięciu Stawów Polskich 34,1 ha

• Czarny Staw nad Morskim Okiem 20,5 ha

• Wielki Hinczowy Staw 20,1 ha

• Szczyrbskie Jezioro 19,7 ha

Tatrzański Park Narodowy

Wyjątkowe wartości krajobrazowe i przyrodnicze Tatr wpłynęły, na objęcie tego regionu ochroną. W 1954 roku został utworzony Tatrzański Park Narodowy, który obejmuje obszar całych Tatr Polskich i małe fragmenty Podtatrza. Szlaki turystyczne w Tatrach są dobrze utrzymane i oznakowane, a w niebezpiecznych miejscach odpowiednio ubezpieczone  — posiadają sztuczne ułatwienia w postaci klamer, łańcuchów, jak również drabinek.

Wybierając się na wycieczkę, należy odpowiednio zaplanować jej trasę, biorąc pod uwagę swoje doświadczenie i umiejętności, prognozę pogody, stan zdrowia oraz kondycję. Tatry są niezwykle atrakcyjne, bogate w piękne widoki i ambitne trasy, przez to, co roku przyciągają rzesze turytów. Najbardziej popularna i dostępna dla wszystkich jest turystyka piesza. Po słowackiej stronie znajduje się Tatranský Národný Park (tanap).

W Tatrach jest ok. 250 km znakowanych szlaków o różnym stopniu trudności, które prowadzą po najciekawszych i najpiękniejszych zakątkach gór. Należy pamiętać, że kolor szlaków nie oznacza stopnia ich trudności.

Najtrudniejszym szlakiem graniowym jest Orla Perć.

Na terenie Tatr nie wolno zrywać kwiatów i niszczyć żadnych roślin, pod całkowitą ochroną znajdują się też wszelkie organizmy żywe od motyli i chrząszczy po niedźwiedzie.

Nie wolno zabierać „na pamiątkę” skał i minerałów. Zakazane jest również rozpalanie ognisk i biwakowanie poza schroniskiem turystycznym. Pamiętajmy, aby wszelkie odwiedzane miejsca pozostawić w takim stanie, w jakim je zastaliśmy. Powinniśmy wiedzieć, że Tatry to dom dzikich zwierząt a my tu jesteśmy tylko gośćmi.

Przewodnik po Tatrach – grupy zorganizowane mogą poruszać się po tych górach wyłącznie z licencjonowanym przewodnikiem tatrzańskim mającym ważną licencję TPN.

Główne tatrzańskie szczyty

Listę dziesięciu najwyższych tworzą szczyty Słowackich Tatr Wysokich:

Poznając charakterystykę Tatr i ich unikalną budowę geologiczną oraz piękno krajobrazu, warto również sięgnąć po Wielką Koronę Tatr – 14 najwybitniejszych szczytów, czyli zestawienie najbardziej wybitnych wierzchołków całych Tatr.

Najwyższe szczyty Tatr Polskich:

Najwyższym szczytem leżącym całkowicie po stronie Polski jest Kozi Wierch 2291 m.

---

AUTOR